Zaburzenie osobowości z pogranicza (z ang. borderline) wg klasyfikacji DSM-5 to utrwalony wzorzec niestabilności w obszarach takich jak: 1) relacje interpersonalne, 2) obraz Ja (Self), 3) emocje 4) impulsywności i podejmowaniu często niebezpiecznych zachowań (bez uwzględniania ich konsekwencji).

Co to oznacza?

Niestabilność emocjonalna:

        Osoba cierpiące na zaburzenie osobowości borderline przeżywają (szczególnie w bliskich relacjach) skrajnie intensywne i zmienne emocje – od miłości, aż po nienawiść – mogące zmieniać się właściwie z chwili na chwilę. Oznacza to, że osoba ta w jednej chwili może czuć miłość, podziw czy uwielbienie do swojego partnera/rki i widzieć go jako wręcz doskonałego, na zmianę z odczuwaniem do niego/niej nienawiści, pogardy czy furii oraz zmienić widzenia go/jej z doskonałego na absolutnie złego i nie posiadającego żadnych zalet, ani jakichkolwiek dobrych cech. Są skłonne do nagłych, nieoczekiwanych zmian w ocenie innych osób na skali „zły-dobry”, np.: w jednej chwili postrzegają kogoś jako osobę opiekuńczą i troskliwą, a chwilę później mogą jaką widzieć jako surową i karzącą. Jest to naprzemienny proces „idealizacji-dewaluacji”.

 

Lęk przed porzuceniem:

        Podejmują także nieustające wysiłki w celu uniknięcia wyobrażonego lub rzeczywistego porzucenia przez bliskich i w takich chwilach mogą odczuwać paraliżujący lęk przez samotnością. Związane jest to z poczuciem, że sami sobie nie poradzą i do „przeżycia” potrzebują innych ludzi. Wysiłki na rzecz uniknięcia porzucenia mogą powodować impulsywne i niebezpieczne zachowania, jak: samookaleczanie się, podejmowanie prób samobójczych lub grożenie nimi, jeśli mają poczucie, że partner lub partnerka chcą ich zostawić.

 

Rozproszenie tożsamości:

        Oznacza to, że osoba z zaburzeniami borderline posiada chronicznie niestabilny obraz siebie, np.: nie wiedzą kim są, jakie są, co lubią, co nie lub jest to bardzo zmienne. Obraz Ja u takiej osoby oscyluje często od wysokiego do skrajnie niskiego poczucia własnej wartości.

 

Leczenie:

       W proponowanym przeze mnie modelu, tzn.: TFP (Terapia Skoncentrowana Na Przeniesieniu) sesje terapeutyczne odbywają się dwa razy w tygodniu w tych samych dniach i o tej samej porze, co stabilizuje emocjonalnie pacjenta, jego funkcjonowanie i ogranicza potencjalne występowanie autodestrukcyjnych zachowań. W wyniku psychoterapii w modelu TFP dochodzi do stabilizacji w różnych obszarach życia pacjenta, a w dłużej perspektywie do zmian w strukturze osobowości umożliwiających satysfakcjonujące i adaptacyjne funkcjonowanie oraz budowanie stabilnych oraz dojrzałych relacji interpersonalnych.